بین 0 تا 100 چند درصد مسئولیت گردن خودمان است؟

خیلی وقت ها برای توجیه شکست هایمان و تلاش نکردن هایمان مسئولیت را گردن کسی دیگر می اندازیم. همکار و دوست، شرایط، بابای پولدار نداشتن ….
شاید شما هم مثل من این داستان را شنیده باشید:
سخنرانی از حاضرین پرسید که در یک زندگی عاطفی بین 0 تا 100 چند درصد مسئولیت گردن هر یک از طرفین است؟
برخی میگفتند 50-50 و برخی 40-50 و…
و سخنران پاسخ داد 100 درصد!
واژه ی “مسئولیت” خودش هم واژه ی سنگینی است! و ابهتی برای خودش دارد چه برسد به اینکه عدد 100 هم به آن اضافه شود. بیشتر که فکر میکردم میدیدم آدم هایی که عزت نفس بالایی دارند بیشتر مسئولیت زندگیشان را قبول میکردند، راحت تر مسئولیت شکست هایشان را میپذیرفتند و مدام در پی گرفتن بازخورد از کارهایشان و عمل هایشان بودند تا بهتر و کارآمد تر شوند.
آخرین باری که در یک بحث و جدالی بودید را به یاد بیارید، در آن لحظه چقدر فکر میکردید که بقیه اشتباه میگویند و کارشان اشتباه بوده.
خیلی اوقات نفس ما اجازه نمیدهد که در مسائل سهم خودمان را به خوبی ببینیم. شاید اگر به مسائل از بالا نگاه کنیم و کمتر شخصی اش کنیم بتوانیم سهم خودمان در مسائل را پیدا کنیم.
ما اکثرا فکر میکنیم تقصیر مال همه هست بجز من!
وقتی مسئولیت 100 درصد زندگیمان را قبول کنیم شاد تر هم خواهیم بود. چون اگر کمی هم با خودمان روراست باشیم میدانیم که اگر کاری را در گذشته نکرده ایم درصد زیادی اش بهانه بوده. بیشتر سعی میکنیم انجامش دهیم تا اینکه حسرتش را بخوریم. چون دیگر آن موقع منتظر دیگران، خوب شدن شرایط و… بهونه های دیگر نمیگردیم.
دست از سرزنش کردن دیگران برمیداریم و بیشتر به دنبال این میگردیم که من چه کاری کردم که این شد. بیشتر به دنبال بازخورد میگردیم . بیشتر دنبال حل مسئله میگردیم تا مقصر. فکرمان بیشتر به سمت پیدا کردن راه حل میرود تا پاک کردن مسئله و یا دور زدنش.
وقتی مسئولیت 100 درصد را بگیریم حواسمان به کارهایی که میکنیم هست چون همین کارهای کوچک کوچک تبدیل به عادت میشوند و گاهی اوقات غولی را بوجود می آورند که خودمان هم از آن وحشت میکنیم.
یاد بگیریم مسئولیت چیز هایی که برای خودمان است را برعهده بگیریم. مسئولیت 100 درصد حرف ها، رفتارها، فکر ها و… مان را بگیریم. به فکر ها و حرف ورفتار های دیگران احترام بگذاریم و بدانیم که ما مسئول فکر های دیگران نیستیم. در این حالت شاید بیشتر فکرمان به سمت کمک کردن برود تا سرزنش کردن دیگران.

پی نوشت: اینها تجربیات و نظرات شخصی اند و شاید برای کسی دیگر در جایی دیگر کاربردی نباشد!



عضویت در خبرنامه
5 پاسخ
  1. حسین گفته:

    خانم شاکر عزیز
    سلام
    به یادداشت نوشته شده اعتقاد راسخ دارم، اما باید اعتراف کنم که گاهی یادم می‌رود، خودم مسئول هستم، مسئول تمام اتفاقاتی که بر من گذشته، چه خوب، چه بد. چند روز پیش در اینستاگرام جمله‌ای را منتشر کردید با این مضمون که شاید در اتفاقی مقصر نباشیم ولی مسئول هستیم و درک این موضوع خیلی مهم است. مثال بارزش رانندگی است (ر.ک ۱۰ چیز کوچک که بزرگترین … شکلک نیش باز آن هم تا بناگوش) راننده مسئول ماشین است و اگر کسی از سرنشینان آشغال به بیرون پرت کند، راننده را جریمه می‌کنند، مقصر نیست، به این معنی که خودش کار اشتباه را نکرده، ولی مسئول است، مسئول ماشین خود، همانطور که ما مسئولیم، مسئول زندگی خود.
    موفق باشید
    پ.ن: خوندن این یادداشتهای قدیمی هم کیف مضاعفی داره‌ها، خیلی خوب بود. هر چند وقت یک بار باید این کار رو بکنم. والا

    پاسخ
    • سحر گفته:

      سلاااام!
      دقیقاااا اون مساله‌ای که توی اینستاگرام نوشتم، حتما ازش یه پست اینجا می‌نویسم
      هم جا خوردم هم خیلی خیلی خوشحال شدم که بین نوشته‌های قدیمی گشتین و اینو پیدا کردین
      ممنون 🙂

      پاسخ
  2. مهمان گفته:

    راستی سایتتون روی سیتسم های بلاگی هست. سرعت لودش زیاد خوب نیست. شایدم از نت منه 🙂
    میرسه روزی که همه پست ها با هم پاک میشن.
    دوباره پست گذاشتن شروع میشه و …

    پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *