تجربه ای متفاوت در نمایشگاه کتاب 95

سال گذشته حوالی آخر های فروردین ماه بود که به سرم زد دنبال کاری بگردم که ارتباط نزدیک تری با مردم داشته باشه و یک تجربه ای برای این بیست و چند سالگی شود. بقول دوستم:

کار باشد… کاااااار! نه اینکه یجا بشینی پای لپ تاب و هیشکیو نبینی و حتی حرف هاتم تایپ کنی!

این شد که ایده ی سرکااااار رفتن برایم بزرگ و بزرگ تر شد… اما حالا چه کاری؟ من چجوری میتونم کاری رو پیدا کنم که تعامل بیشتری با مردم داشته باشه و بشه رو در رو باهاشون حرف زد؟ علاوه بر اینها مهارت کمتری هم بخواد و یه کار موقت باشه؟
انگار “ندای درونم” با “غولک درونم” داشتن دعوا میکردن و صداهاشون بلند و بلندتر میشد…

فروشندگی؟ شوخی میکنی! من یه آدم درونگرام که کمی هم خجالتی بودن بهش اضافه شده!تازه تست شخصیت شناسی دادم! اونم با علم روز! محاله یه درونگرا بدون تمرین کردن و کلاس رفتن بتونه وارد حوزه ی فروشندگی بشه ، تازه ژنِ همدردی هم به کمترین میزان خودش توی وجود من هست… پس چکاری برم که هم موقت باشه و هم مهارت کمی بخواد؟….

“من” و “خودم” دوتایی شاهد شنیدن این حرف ها بحث ها بودیم و هزاران دلیل میاوردم که از من فروشنده از آب در نمیاد…. اما برای اینکه عذاب وجدان کمتری داشته باشم سراغ سایت های استخدامی رفتم و لیست ها رو نگاه میکردم که در بین اونها آگهی استخدام نمایشگاه کتاب اونم برای انتشارات منتشران که اکثرا با گام به گام هاشون میشناسیمشون به چشمم خورد…
ولی همین مراسم گشت زنی در تبلیغات صرفا برای کم کردن عذاب وجدانم بود برای همین وقتی این آگهی استخدام رو دیدم هی به خودم میگفتم:

نگاه نکن نگان نکن…. نگاه کردی نگاه کردی…

خلاصه به اطلاعات آگهی نگاهی انداختم و دیدم آدرس دفتر و… گذاشتند ،پیش خودم گفتم اوکی حالا نهایتش میرم دفترشون و یه فرم پر میکنم و اونها هم با یه ژست خاصی میگن:
پس از بررسی کارشناسان محترم با شما تماس خواهیم گرفت.

ولی باز هم دلم نمیخواست رو در رو اونم بدون هیچ آشنایی برم دفترشون ، بیشتر دقت کردم و دیدم خیلی ریز گوشه ی آگهی یه آدرس جیمیل نوشته شده…
یه متن آماده کردم و فرستادم به آدرس جیمیل… و به خودم گفتم دیدی تموم شد… بریم اختتامیه ی مراسم گشت زنی در آگهی ها رو بگیریم و صفحه رو ببندیم.
جشن رو هم گرفتیم و از قلقلک عذاب وجدان بیرون اومدیم

سکانس دوم

چند روزی از این ایمیل زدن گذشت و من به کلی فراموش کرده بودم و یروز که سر کلاس بودم دیدم شخصی ناشناس مرتبا به گوشیم زنگ میزنه گفتم خدایا کدوم برنامم بوده که انقدر باگ داشته که بنده خدا انقدر زنگ میزنه
بعد از کلاس به همون شماره تماس گرفتم و فهمیدم از همون انتشاراته که بهشون ایمیل زده بودم… یه خانمی بسیار مودب و با صدایی کشیده گفتن که بیاید برای مصاحبه.
محل مصاحبه با دانشکده زیاد فاصله نداشت و من رفتم که قال قضیه رو بکنم و تمومش کنم این بازی رو!
از طرفی هم نمیخواستم حس بازنده بودن بهم دست بده… به لطف کلاسای سخنرانی و ارتباطاتی که چند سال پیش برای ارائه مطلب و دفاع از مطلب رفته بودم یچیزایی تو ذهنم بود
همون موارد کم رو تو ذهنم یاد اوری کردم و ژست گرفتم رفتم برای مصاحبه.
با اعتماد به نفس تمام که تا بحال هیچ جای زندگیم نداشتم به تمام سوالا جواب دادم و اون ها هم گفتن که تماس میگیریم.
بعد از چند روز هم تماس گرفتند که پذیرفته شدی و برای جلسات تشریف بیارید.
تشریفمان را بردیم ! و واقعا شوخی شوخی جدی شد. توی یکی از جلسات یکی از دوستان هم، هم محله ای در آمدند و پازل کامل تکمیل شد!
تا روز آخر نمایشگاه کتاب هم خودم به خودم امید میدادم که همش 11 روزه و مگه چیه و…
روز های نمایشگاه شروع شد و ماموریت 11 روزه ی من هم که به شوخی بود، شروع شد.
روز های اول جذابیت خاصی داشت،بگو بخند با کلی آدم که به غرفه ی ما سر میزدند و با همکار ها و…
میدونستم فقط 11 روز قراره توی این وضعیت بمونم پس بیشترین استفاده رو باید بکنم.
روز های سوم ، چهارم بدن درد ها، و نخوابیدن از درد پا شروع شد، چون باید مدت خیلی طولانی ای سر پا می ایستادیم و برای برداشت کتاب هم هر سری باید مینشستیم… یچیزی تو مایه های بشین پاشو !
برای یه برنامه نویس که بخش اعظمی از روزشون رو روی صندلی و مبل نشستن و کم پیش میاد تکون بخورن، حتی بعضی اوقات بطری آب هم کنارشون میذارن که زحمت بلند شدن رو به حداقل برسونن ، واقعا سخت بود که تقریبا 8 ساعت سرپا بایستند!
ولی خداروشکر روز های انتهایی نمایشگاه این حالت عادی شد.
اونجا بود که تازه فهمیدم بعضی اوقات متقاعد کردن آدم ها چقدر میتونه سخت باشه.
بعضی از پدر و مادر ها با چنان حساسیتی برای فرزندشان کتاب میخریدند که آدم مات و مبهوت می موند.
یاد خریدن اولین کتاب کمک آموزشی افتادم که مادرم توی سال های ابتدایی تحصیل، یعنی کلاس اول ابتدایی برایم خرید. اونم بخاطر اینکه معلم گفته بود:

این بچه توی جمله سازی مشکل داره

مادرم هم یه کتاب عمو فردوس برایم خرید، بماند که تمام جمله سازی ها رو توی این کتاب با یه دوست دارم سر و تهشو هم میاوردم…
بابا: من بابا را دوست دارم
خانه: من خانه را دوست دارم
بابا، نان: من بابا و نان را دوست دارم
کلا همه چیز را دوست داشتم!
حتی جوجه هایم را
حتی دوستان کلاس پنجمی که ما بچه کوچیک ها را در حیاط مدرسه میدیدند و انقدر لپ میکشیدند تا سرخ سرخ به خانه برگردیم!
بعضی اوقات هم از کار های خودم خنده ام میگرفت.
بعضی از پدر و مادر ها متقاعد نمیشدند که برای فرزند بهتر از جانشان گام به گام یا همون حل المسائل بخرند و با استدلالی میگفتم:

اگر نخرید بچه ی شما مجبور میشه جواب تمرین ها رو از بغل دستیش توی مدرسه کپی کنه و ممکنه غلط باشه و حتی برای اینکار عزت نفس بچه هم زیر سوال میره چون یه درخواستی از دوستش میکنه و… !

خلاصه گاهی با خنده، گاهی با خشم طرف مقابل را متقاعد میکردیم!
به طور طبیعی هم برخی متقاعد نمیشدند و میرفتند….
خلاصه خاطرات نمایشگاه کتاب محاله یادم بره!
بعد از نمایشگاه کتاب هم رسیدیم به بحث شیرین حقوق.
حقوق را گرفتم و طبق عادت قدیمی بخشی اش صرف هزینه ی کلاس های آموزشی شد و هر چه ماند را با دوستم رفتیم بازار بزرگ تهران و خرید کردیم
خرید ِ خیلی خیلی خیلی شیرینی بود که تا عمر دارم یادم نمیرود.
ولی موقع خرج کردنش دوست داشتم دونه دونه ی اسکانس ها را لمس کنم و به فروشنده بدهم! دوست نداشتم توی حسابم باشه و من کارت بکشم! یه مزه ی دیگه ای داشت.
هنوز هم که به بعضی از وسایل هایی که خریدیم چشمم می افته خنده ام میگیره که این تجربه کلا از کجا شروع شد و به کجا تموم شد!

چرا موقع خوردن چیزهای ترش چشمک میزنیم ؟ ;)

مزه ی ترش بخشی از حواس ماست، درست مثل مزه های تلخ، شیرین، شور و… . برای برخی انسان ها مزه ی ترش مورد علاقشون نیست! مثل من :)

این ادم ها معمولا این مزه ها رو دوست ندارن یا توی ترجیحاتشون نیست، ولی این مزه مضر نیست و یا یه چیز دائمی نیست و میشه بعضی اوقات که ناگهانی با این مزه ها مواجه میشن رو تحمل کنند.

چشایی ، توانایی پاسخ به مولکول های حل شده است، بشر، طعم و مزه رو با سلول های گیرنده ی طعم میتونه تشخیص بده.

گیرنده های مزه های ترش، پروتون یا همون +H  رو که توسط مواد ترش (یا اسیدها) آزاد میشوند را تشخیص میدهد. و سلول ها مقاومتی در برابر عبور این جریان نشون نمیدن.

و از طریق انتقال دهنده های عصبی ، سرتونین را با یک نورون حسی به سیناپس ها میرسونه و به همین دلیل ما چشمک میزنیم ;)

سرتونین نوعی انتقال دهنده های عصبی است.

خلق گزینه

بسیاری از اوقات در حل مسئله ها ما باید بیشتر به فکر ایجاد گزینه باشیم.

هرچند این خلق گزینه ها انتخاب کردن را سخت میکند چرا که ما مجبور میشیم بین چندین گزینه یکی را انتخاب کنیم ولی وقتی گزینه های محدودی داریم، انتخاب کردن برامون خیلی ساده تر میشه.

خلق گزینه باعث میشه که بتونیم از جنبه های مختلف یک مسئله را ببینیم و تک بعدی به آن نگاه نکنیم.

خیلی اوقات خوشحالی و رضایت از پیدا کردن یک گزینه مانع این میشه که بتونیم گزینه های بهتری رو پیدا کنیم و ببنیم. باید وقتی راه حلی هم پیدا کردیم بتونیم راه حل های دیگه رو هم روی کاغذ بیاریم.

در مرحله ی اول بیشتر “تعداد” راه حل ها مد نظر ماست. هیچ فیلتری فعلا لازم نیست بذاریم. فقط فکر کنید که چه گزینه های دیگه، چه راه حل های دیگه ای هم به ذهنتون میرسه. مهم نیست این راه حل ها احمقانه باشه یا منطقی!

همه چیز در ورژن اولشون با ورژن آخرشون فرق داره. توی مرحله های بعدیه که میتونیم بریم سراغ اینکه گزینه هایی که نوشتم کدومشون درست و حسابی و به درد بخور هستن… کدوماشون نیاز به بهبودی بیشتر دارن…. کدومشون خوبن و باید توسعه اشون بدم…

 

 

 

بین 0 تا 100 چند درصد مسئولیت گردن خودمان است؟

خیلی وقت ها برای توجیه شکست هایمان و تلاش نکردن هایمان مسئولیت را گردن کسی دیگر می اندازیم. همکار و دوست، شرایط، بابای پولدار نداشتن ….
شاید شما هم مثل من این داستان را شنیده باشید:
سخنرانی از حاضرین پرسید که در یک زندگی عاطفی بین 0 تا 100 چند درصد مسئولیت گردن هر یک از طرفین است؟
برخی میگفتند 50-50 و برخی 40-50 و…
و سخنران پاسخ داد 100 درصد!
واژه ی “مسئولیت” خودش هم واژه ی سنگینی است! و ابهتی برای خودش دارد چه برسد به اینکه عدد 100 هم به آن اضافه شود. بیشتر که فکر میکردم میدیدم آدم هایی که عزت نفس بالایی دارند بیشتر مسئولیت زندگیشان را قبول میکردند، راحت تر مسئولیت شکست هایشان را میپذیرفتند و مدام در پی گرفتن بازخورد از کارهایشان و عمل هایشان بودند تا بهتر و کارآمد تر شوند.
آخرین باری که در یک بحث و جدالی بودید را به یاد بیارید، در آن لحظه چقدر فکر میکردید که بقیه اشتباه میگویند و کارشان اشتباه بوده.
خیلی اوقات نفس ما اجازه نمیدهد که در مسائل سهم خودمان را به خوبی ببینیم. شاید اگر به مسائل از بالا نگاه کنیم و کمتر شخصی اش کنیم بتوانیم سهم خودمان در مسائل را پیدا کنیم.
ما اکثرا فکر میکنیم تقصیر مال همه هست بجز من!
وقتی مسئولیت 100 درصد زندگیمان را قبول کنیم شاد تر هم خواهیم بود. چون اگر کمی هم با خودمان روراست باشیم میدانیم که اگر کاری را در گذشته نکرده ایم درصد زیادی اش بهانه بوده. بیشتر سعی میکنیم انجامش دهیم تا اینکه حسرتش را بخوریم. چون دیگر آن موقع منتظر دیگران، خوب شدن شرایط و… بهونه های دیگر نمیگردیم.
دست از سرزنش کردن دیگران برمیداریم و بیشتر به دنبال این میگردیم که من چه کاری کردم که این شد. بیشتر به دنبال بازخورد میگردیم . بیشتر دنبال حل مسئله میگردیم تا مقصر. فکرمان بیشتر به سمت پیدا کردن راه حل میرود تا پاک کردن مسئله و یا دور زدنش.
وقتی مسئولیت 100 درصد را بگیریم حواسمان به کارهایی که میکنیم هست چون همین کارهای کوچک کوچک تبدیل به عادت میشوند و گاهی اوقات غولی را بوجود می آورند که خودمان هم از آن وحشت میکنیم.
یاد بگیریم مسئولیت چیز هایی که برای خودمان است را برعهده بگیریم. مسئولیت 100 درصد حرف ها، رفتارها، فکر ها و… مان را بگیریم. به فکر ها و حرف ورفتار های دیگران احترام بگذاریم و بدانیم که ما مسئول فکر های دیگران نیستیم. در این حالت شاید بیشتر فکرمان به سمت کمک کردن برود تا سرزنش کردن دیگران.

پی نوشت: اینها تجربیات و نظرات شخصی اند و شاید برای کسی دیگر در جایی دیگر کاربردی نباشد!

همیشه راه رسیدن به هدفتان آسفالته نیست!

اول سال است و خیلی تصمیم ها برای امسالمان گرفتیم و هدف هایی تعیین کردیم. خیلی اوقات ما فکر میکنیم راه رسیدن به هدفی که برایش نوشتیم راهی است مستقیم و آسفالته! که ما را مستقیم به مقصد میرساند. دریغ از اینکه نمیدانیم ممکن است در این راه به جاده ی خاکی کشیده شویم و یا به قول فوتبالی ها گل به خودی هم بزنیم! یعنی نه تنها وضعمان بهتر شود بلکه بدتر هم گردد!
اکثر فیلم و کانال ها و… سکانس آخر رسیدن به هدف را نشان میدهند در صورتی که پشت پرده ی تمام این موفقیت ها و رسیدن به هدف ها یک عالمه سختی وجود دارد! هزینه دادن ها… شب بیداری ها… طرد شدن ها…
خوب است برای هدفی که مینویسیم یک پلن نداشته باشیم! بله یک پلن نباید داشته باشیم بلکه چندین پلن یا برنامه باید داشته باشیم که اگر یکی شکست خورد قِید هدف را نزنیم و برویم سراغ پلن بعدی تا بتوانیم به جایی برسانیمش.
شاید شما هم مثل من خسته شدید انقدر در سایت ها و کتاب ها در مورد مدیریت زمان و… خواندید. جدیدا هم مدیریت انرژی و تمرکز.
من اصلا نمیگم اینها بد است. ولی فکر میکنم یک منبع خوب انتخاب کنیم و بدور از کامل گرایی هر آنچه را که یاد گرفتیم به سراغ عمل کردنشان برویم.
بعضی هایمان هم که ماشاالله تفکر هیئتی داریم. امسال میترکونم…. دنیا رو تغییر میدم! و ….
خیلی اوقات ما آدما گرفتار کمال طلبی میشویم که شکست میخوریم . کمال طلبی که چه عرض کنم به قول استاد بهرامپور گرفتار کامل گرایی میشویم بیشتر تا کمال طلبی. خوبه بنشینیم و فکر کنیم که این هدفی که مشخص کردم تا کجایش بروم خوب است. مثلا این و آن اتفاق بیافتد خوبه، این یکی حتما باید اتفاق بیافتد، این یکی هم اتفاق نیوفتاد زیاد مهم نیست و…
خوب است که برای امسالمان یک اسم انتخاب کنیم. هر ساله برای کشور یک اسمی انتخاب میکنند. خوب است که ماهم اسمی برای سالمان داشته باشیم تا یادمان باشد که تا انتهای سال به کجا میخواهیم برویم.
من فکر میکنم اگر بتوانیم عادت هایمان را بشناسیم و بتوانیم درستشان کنیم و حوصله به خرج دهیم میتوانیم خیلی راحت تر و بهتر به هدف هایمان برسیم و درصد شکست خوردنمان را کاهش دهیم.
چقدر خوب میشود امسال بیشتر حواسمان به سمت عادت هایمان برود. چه عادت های خوب یا بدی داریم. چه عادت هایی داریم که بعضی اوقات از آنها لطمه میخوریم و خودمان نمیفهمیم از کجا خوردیم!
بهترین کتاب هایی هم که در مورد تغییر عادت ها خواندم یکیش اثر مرکب از دارن هاردی و دیگری برتری خفیف از جف اولسون بوده است. دارن هاردی حرف های قشنگی در کتابش زده است که یکی از آنها میگوید: تا حالا فیل گازتون گرفته؟ پشه چطور؟
خیلی وقت ها این عادت های کوچک کوچکمان هستند که زندگیمان را میسازند و یا حتی داغانش میکنند. پس چرا به آنها توجه نمیکنیم؟
باید بدانیم که تغییر ها آرام آرام اتفاق می افتند. طرز فکرمان از تغییر، اکثرا انقلابی است! یعنی فکر میکنیم باید تغییر جوری باشد که انقلابی در ما شکل گیرد . در صورتی که اگر بتوانیم یک تا دو درصد عوض شویم شاید کارمان در آن حوزه راه بیوفتد.
برای ایجاد تغییر باید حوصله داشت. “حوصله” یا “صبر” چیزی است که این روز ها تکنولوژی و دنیای اطراف ما آنها را به نایاب ترین چیز ها تبدیل کرده اند. فکر میکنیم عمرا بتوانیم دو دقیقه بدون گوشی مان زنده بمانیم! در خیلی از جاها که میتوانیم از منظره لذت ببریم بیشتر در حال عکس انداختن هستیم و از قاب گوشی یا اینستاگرام بیشتر به آن تصویر نگاه میکنیم تا اینکه در همان لحظه بیشتر از منظره لذت ببریم.
برای رسیدن به هر هدفی باید عادت هایی را در خود به وجود آوریم که بسته به هدف میتواند عادت ها کم باشند یا زیاد.
بنظرم امسال باید بیشتر روی عادت هایمان کار کنیم تا اینکه دنبال دارویی شفا بخش و یا معجزه برای درمان درد های زندگیمان باشیم.
بیایید امسال تعهد دهیم که روزی یک درصد پیشرفت کنیم. فقط یک درصد.

پی نوشت اول: اینها نظرات شخصی و تجربیات شخصی اند.
پی نوشت دوم: ببخشید مقاله ی اول سایت بود ! و سعی میکنم مقالات بعدی را بهتر بنویسم.
پی نوشت سوم: شاید پیش خودتان فکر کنید که اگر روزی یک درصد تغییر کنیم در یک سال حدودا بجز 5 روزش میشود 360 درجه و برمیگردیم سر جای اولمان :) باور کنید این هم برای من چالش است!